Χωριό στη Λιμνοθάλασσα

Ασβεστωμένοι κύβοι μαζεύονται κοντά στο νερό, οι κεραμιδένιες στέγες τους πιάνουν ένα αργό απογευματινό φως. Η ησυχία απλώνεται παντού.

Το χωριό απλώνεται κατά μήκος μιας καμπύλης ακτής, και το μάτι κινείται από τις στέγες του πρώτου πλάνου έξω προς την ανοιχτή θάλασσα και ψηλότερα, σε έναν ουρανό με σκορπιστά σύννεφα. Τα κτίρια τα κρατούν λευκά και ώχρες, ενώ το βαθύ κυανό της θάλασσας αναλαμβάνει το βάθος, με μικρές νότες φασκόμηλου και κεραμιδί ανάμεσα στα σπίτια. Η τεχνική αλλάζει χαρακτήρα καθώς ο χώρος μεταβαίνει: στους τοίχους, ομαλές επίπεδες στρώσεις, χωρίς χειρονομία, ενώ στη θάλασσα και το αραιό πράσινο κυριαρχούν ελεύθερες, ρευστές πινελιές. Πυκνότερες αφές πιάνουν τις ηλιόλουστες ακμές των στεγών. Το φως πέφτει ψηλά και ελαφρά μπροστά, ορίζει τον όγκο χωρίς να σκληραίνει τις αντιθέσεις, και η θάλασσα αντικατοπτρίζει τον ουρανό σε μακριές, ισορροπημένες διαδρομές. Ο αέρας είναι ακίνητος, η ώρα η στιγμή όταν ένας τόπος ανήκει μόνο στον εαυτό του.