Η Αιστιδενα στην σκαλα-Βελο

Η Αιστιδένα στέκεται στις πέτρινες σκάλες του Βελού, με τον έναν ώμο να τον αγγίζει το μεσημεριάτικο φως και τον άλλον να τον τραβά η σκιά.

Υπάρχει μια ησυχία εδώ, εκείνη που κρατά ένα χωριό στη μέση της ημέρας. Ολόκληρη η θέα φαίνεται να ανεβαίνει μαζί με τη σκάλα, τραβώντας το βλέμμα πάνω από την ίδια, προς τον άδειο τοίχο. Η ζεστή ώχρα της πέτρας συναντά τα μαλακά ασβεστόλευκα, κι ένα αχνό μπλε εγκαθίσταται στη δροσιά των σκιών. Το φως έρχεται από το πλάι — αρκετά έντονο για να χαράξει κάθε σκαλοπάτι, μα αναπαύεται τόσο απαλά πάνω στους ώμους της. Όλος εκείνος ο κενός χώρος γύρω της απλώς συγκρατεί την ησυχία. Ο χρόνος επιβραδύνεται για τούτη τη μία στιγμή ενός απογεύματος.