Λεονιδιο σουρουπο,δρομος προς τα εξω

Στα όρια του Λεωνιδίου, ένας δρόμος χάνεται μέσα σε έναν ουρανό καμένου πορτοκαλί, με τους λόφους της Πελοποννήσου να σκουραίνουν πίσω του σε βιολετί.

Υπάρχει μια ήσυχη έλξη σε αυτόν τον δρόμο, που οδηγεί προς χαμηλούς λόφους βυθισμένους σε σκοτεινό βιολετί και πράσινο. Η μπογιά αναπνέει: λείες πλύσεις χρώματος φέρουν τον ουρανό, αλλά πιο κάτω η υφή πυκνώνει, χτίζοντας τις πέτρες και τα αγριόχορτα στις παρυφές. Όλη εκείνη η ζεστασιά του ηλιοβασιλέματος — η βαθιά σιένα και το ροζ — συγκεντρώνεται ψηλά και ξεχύνεται πάλι κατά μήκος του εδάφους. Η λάμψη του ήλιου μαλακώνει κάθε περίγραμμα κοντά στον ορίζοντα. Κανείς δεν βρίσκεται εδώ. Μόνο ο δρόμος που απομακρύνεται. Η ώρα κρατιέται σε εκείνη τη σιγή ανάμεσα στη μέρα και το σκοτάδι, και ο αέρας κουβαλά το αργό βάρος ενός ηλιοβασιλέματος που ήδη αφήνεται.