Μαδριτη-εριμικο τοπιο

Ένας ωχρός, στακτερός ουρανός πιέζει προς τα κάτω πάνω από το κενό.

Το μάτι μπαίνει χαμηλά, πάνω από στεγνό έδαφος, ταξιδεύει προς αραιά αρχιτεκτονικά θραύσματα στο μέσο πλάνο, κι έπειτα ανυψώνεται στην πλατιά έκταση από πάνω. Ώχρα και καφέ της σκόνης συναντούν ατσαλένιο γκρι, με ίχνη σκουριασμένου κόκκινου εκεί που απομένει κάποιος τοίχος ή στέγη. Οι πινελιές εναλλάσσονται ανάμεσα σε λεπτές στρώσεις στον ουρανό και πιο στεγνές, στρωματωμένες αγγίξεις πάνω στις κατεστραμμένες επιφάνειες, με ξυσμένα περάσματα που υποβάλλουν ρωγμές και φθορά. Το φως διάχυτο, χωρίς σκιές, μια συννεφιασμένη ομίχλη που ισοπεδώνει τις μορφές και μαλακώνει κάθε άκρη. Οι σπασμένες κατασκευές διαβάζονται περισσότερο ως κατάλοιπο παρά ως ερείπιο. Τίποτα δεν κινείται. Ο αέρας κατακάθεται σαν λεπτή σκόνη, και η σιωπή κρατά την ατέλειωτη ησυχία ενός απογεύματος που κανείς δεν επιστρέφει.