Μακρινιτσα,δυο δενδρα κιτρινα

Εκείνα τα δύο κίτρινα δέντρα λάμπουν τόσο έντονα πάνω στην πλαγιά, πιάνοντας το τελευταίο καθαρό φως. Η πλαγιά κουβαλά μια ήσυχη βαρύτητα.

Η ζεστασιά αυτού του φωτός αισθάνεται τόσο συγκεκριμένη — σαν ένα μόνο απόγευμα να έχει σταθεί εκεί για πάντα. Το μάτι ακολουθεί τα δέντρα προς τα πάνω, κι έπειτα γλιστρά πίσω πάνω από τις χλωμές στέγες και τους πέτρινους τοίχους προς εκείνες τις απαλές γαλάζιες ράχες. Το έντονο κίτρινο ηχεί δυνατά δίπλα στη ζεστή ώχρα της τοιχοποιίας και στην ψυχρή σχιστόλιθη απόχρωση των σκιών. Το χρώμα στο φύλλωμα είναι παχύ, χτισμένο με μικρές πινελιές, ενώ το μακρινό χωριό μαλακώνει και υποχωρεί σιγά μέσα στην αχλύ. Το φως έρχεται χαμηλά από τα πλάγια, τεντώνοντας τις σκιές. Σαν ο χρόνος να έχει σταματήσει να αναπνέει.