Παρισι με βροχη στο παρκο (Μπουα ντε Μπουλονι)

Βροχή πέφτει στο Βουά ντε Μπουλόν, και το μουσκεμένο μονοπάτι οδηγεί το μάτι ανάμεσα στους σκοτεινούς κορμούς, προς έναν επίπεδο, γκρίζο ουρανό.

Το βλέμμα ακολουθεί την καμπύλη του δρόμου από το πρώτο πλάνο προς το βάθος, ανάμεσα σε ψηλούς κορμούς που πλαισιώνουν την υποχώρηση προς έναν ουρανό χαμηλό, φορτωμένο βροχή. Στη φυλλωσιά και στο βάθος, υγροί τόνοι πράσινου και σχιστολιθικού μπλε. Στο έδαφος και στους κορμούς, ώχρα και απαλή ομπρ ζεσταίνουν τη μουσκεμένη γη. Ελεύθερες πινελιές παντού: γρήγορα αγγίγματα και κοντές, ζωηρές κινήσεις πινελιού πλάθουν τη βλάστηση, ενώ πλατύτερες, πιο ομαλές πινελιές στρώνουν το ανακλαστικό έδαφος. Το φως έρχεται ομοιόμορφα από τον συννεφιασμένο ουρανό, τυλίγει κάθε μορφή χωρίς να ρίχνει κοφτή σκιά, και λεπτές ασημένιες λάμψεις κάθονται στις λακκούβες εκεί που το μονοπάτι λυγίζει μακριά. Σκιές ανύπαρκτες ουσιαστικά, χαμηλής αντίθεσης, διαλυμένες στο διάχυτο φως. Η ησυχία παντού, και ο χρόνος στο ρυθμό της βροχής. Έργο μεσαίου μεγέθους, λάδι σε καμβά.