Σαντορινη απο το σπιτι μου προς το λυμανι

Η καλντέρα κατηφορίζει σε βαθμίδες από το σπίτι — κοβαλτένιοι τρούλοι και ανοιχτόχρωμες κυβικές μορφές που κατεβαίνουν προς το λιμάνι.

Η θέα πέφτει απότομα από το σημείο που στέκεσαι — κοντά στο σπίτι — περνώντας από ασβεστωμένους τοίχους και γαλαζόθολες εκκλησίες που καταρρέουν κατά μήκος της απόκρημνης πλαγιάς προς το λιμάνι. Λευκά διαυγή και ζεστά ώχρα κεραμίδια στέκονται μπροστά σε βαθύ υπερμαρίνο που μεταβαίνει σε τιρκουάζ καθώς συναντά την ακτή, ενώ απαλή λεβάντα μαλακώνει τον ουρανό από πάνω. Η πινελιά παραμένει ακριβής εκεί που η αρχιτεκτονική συναντά το φως, και έπειτα χαλαρώνει σε στρωματωμένα υαλώματα και σπαστές αφές πάνω στο νερό, αφήνοντας τη λαμπρότητα να αναπνέει χωρίς να την αποδίδει ρητά. Το υψηλό μεσημεριανό φως ρίχνει κοντές σκιές που σμιλεύουν τις κυβικές μορφές, αφήνοντας τα μακρινά σκάφη ως πιο ήπια, ψυχρότερα σημάδια κοντά στον ορίζοντα. Το μεσημέρι κρατά το νησί στην αργή φωτεινή του παύση, και η αχνή βοή του λιμανιού καταλαγιάζει μέσα στη ζεστασιά της πέτρας.