Στο λιμανι

Το βαθύ κυανό νερό αγγίζει τις ψαρόβαρκες, με τα κατάρτια να φτάνουν μόλις ως τον καθαρό ουρανό. Η ησυχία της αποβάθρας κρατά το πρωί σε τάξη.

Στο πρώτο πλάνο, τα ξύλινα σκαριά δεμένα στην πέτρινη αποβάθρα, με τα σχοινιά και τα κατάρτια να χαράζουν λεπτές, σχεδόν αχνές γραμμές πάνω στον ουρανό. Το μέσο πλάνο ανοίγει στις ασβεστωμένες κατοικίες, που σκαρφαλώνουν στην ήπια πλαγιά. Πιο πίσω, οι μαλακοί λόφοι στον ορίζοντα, σιωπηλοί. Λίγες φιγούρες κινούνται αργά κατά μήκος της προκυμαίας, χωρίς βιασύνη. Το βαθύ μπλε της θάλασσας απαντά στο ασπρισμένο λευκό των τοίχων, ενώ οι ζεστοί γήινοι τόνοι στις στέγες σπάνε τη μονοτονία, με μια πινελιά κόκκινου σε κάποιο παντζούρι. Το φως έρχεται άμεσο και κοφτό στις πρόσοψες, αφήνοντας ψυχρές βιολετί σκιές να μαζεύονται από κάτω. Στον αέρα μια ακινησία πυκνή, σαν το μεσημέρι να έχει σταματήσει να μετράει — η μακρά, φωτεινή υπομονή ενός μεσογειακού μεσημεριού.