Στο λυμανι τησ Καλυμνου

Κοβαλτένιο νερό απλώνεται ήσυχο κατά μήκος της πέτρινης προκυμαίας, σπασμένο μόνο από την αργή κλίση των αραγμένων καϊκιών. Ο αέρας μυρίζει αλάτι και σιωπή.

Όλο το λιμάνι φαίνεται να κρατά την ανάσα του. Οι γάστρες των σκαφών πιάνουν ξερές, ηλιοκαμένες πινελιές ώχρας, καθοδηγώντας το μάτι πέρα από χαμηλά ασβεστωμένα σπίτια με μπλε παντζούρια και ζεστές κεραμιδένιες στέγες. Μερικές μικρές φιγούρες σταματούν κατά μήκος της προκυμαίας — ένας ψαράς σκυμμένος πάνω στο σχοινί του, κάποιος που στέκεται σε μια πόρτα. Ο ανθρώπινος παλμός του λιμανιού μαζεύεται εκεί, πριν η θέα ανοίξει σε απαλούς λόφους που υποχωρούν στο βάθος. Το νερό κρατά όλες εκείνες τις διαυγείς αιγαιοπελαγίτικες μπλε αποχρώσεις ενάντια στην ηλιοφθαρμένη πέτρα, με λίγες μόνο πινελιές κόκκινου. Το φως πέφτει από ψηλά, κρατώντας τις σκιές δροσερές και ρηχές. Η ζέστη κάθεται πάνω στο λιμάνι, αργή και υπομονετική, κρατώντας την ώρα στη θέση της.