Συπροσ ελιεσ με βροχη

Ασημόχλωρες κορυφές σκύβουν πάνω από στριμμένους κορμούς, με φλοιό σκουρασμένο από τη βροχή. Ο αέρας κουβαλά το απαλό βάρος μιας περαστικής μπόρας.

Ώριμες ελιές αγκυρώνουν το πρώτο και το μεσαίο επίπεδο, με τις ροζιασμένες μορφές τους να υψώνονται σε ασύμμετρες κόμες που απλώνονται στο οριζόντιο πεδίο. Πίσω τους, οι λόφοι διαλύονται σε σχιστολιθικές και λεβαντί αχλύες, βαθαίνοντας μέσα από ατμοσφαιρική μαλάκωση. Η παλέτα παραμένει γήινη — σάλβια και χαμηλόφωνο λαδί στα φύλλα, ώχρα καφέ όπου το βρεγμένο χώμα βαθαίνει, θερμό γκρίζο κατά μήκος των κορμών — ενώ η πινελιά μεταβάλλεται ανάλογα: πιο ξηρές αφές αποδίδουν τον σχισμένο φλοιό, ενώ λειότερα περάσματα διαχειρίζονται την ομιχλώδη απόσταση και τη λάμψη στις βρεγμένες επιφάνειες. Το διάχυτο συννεφιασμένο φως απλώνεται ομοιόμορφα χωρίς σκληρές σκιές, μόνο ήσυχες αναλαμπές εκεί που η υγρασία στάζει σε ένα φύλλο ή κλαδί. Ο χρόνος εγκαθίσταται στον ρυθμό του καιρού, και η σιωπή κουβαλά το βάρος της βροχής.