θάλασσα

Ανοιχτά νερά από άκρη σε άκρη — κοβάλτιο που βαθαίνει σε τιρκουάζ, μια αχνή σιλουέτα που στερεώνει τον ορίζοντα, αχνός αφρός πλαγιασμένος πάνω στο κύμα.

Ο ορίζοντας κάθεται ψηλά, χωρίζοντας τον φωτεινό ουρανό από το νερό που τραβά το μάτι προς τα έξω, ως μια αχνή σιλουέτα στο βάθος. Κυανό και ακουαμαρίν φέρουν την επιφάνεια, βαθύτερα εκεί που μαζεύονται οι σκιές, ενώ μικρές αγγιξιές λευκού ανασηκώνουν τις κορυφές των κυμάτων. Οι πινελιές παραμένουν ρευστές, με κατευθυντήριες πινελιές που ακολουθούν τα ρεύματα, και πιο απαλό θόλωμα μαλακώνει την άκρη του βάθους σε αχλύ. Το φως πέφτει ομοιόμορφα και καθαρά, αφήνοντας λίγες σκληρές σκιές, με τις αντανακλάσεις να κάθονται ήσυχα στο κύμα. Έργο μικρών διαστάσεων, ωστόσο με πλατύ άνοιγμα — η ησυχία κρατά σαν βαθιά ανάσα πάνω από ανοιχτά νερά.