Τοπιο Λιβαδιας,αποβροχο πολι φουντο

Η Λιβαδειά μέσα σε χαμηλή ομίχλη, με τη ράχη της να χάνει τα όριά της απέναντι σε μια κοιλάδα ακόμα βαριά από τη βροχή της νύχτας.

Στο πρώτο πλάνο, το βρεγμένο έδαφος αγκυροβολεί τη σύνθεση: ώχρα, σχιστόλιθος και ομπρ μαζεύουν ασημένες αντανακλάσεις από την υγρή γη. Το μάτι κινείται εσωτερικά, πάνω από χαμηλούς λόφους και αχνά δέντρα μισοδιαλυμένα στην ομίχλη, ώσπου το βάθος υποχωρεί σε ψυχρά γκρι και ωχρά πράσινα που σβήνουν τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε ράχη και ουρανό. Η πινελιά αλλάζει χαρακτήρα καθώς προχωρεί: πυκνές, απτές αφές στο φύλλωμα και στο χώμα παραχωρούν τη θέση τους σε ομαλοποιημένα περάσματα στο βάθος, με λεπτές στρώσεις που χτίζουν διαφανή επίπεδα ομίχλης. Το φως πέφτει ομοιόμορφα, χωρίς σταθερή πηγή, επιπεδώνει τις σκιές και δίνει στη σκηνή ένα ήσυχο, αναποφάσιστο βάθος. Το τονικό εύρος παραμένει συγκρατημένο, κυρίως στους μεσαίους τόνους, χωρίς απότομες αντιθέσεις. Το σύνολο κρατά την ανάσα του, με τη βαριά, σιγανή ησυχία ενός πρωινού που δεν έχει αποφασίσει ακόμα να ξεκαθαρίσει.