Ζαγορα,αποψη,ανοιξη προς κυπαρισι

Ένας μοναχικός σκούρος κυπαρίσσος υψώνεται πάνω από τις ανοιξιάτικες αναβαθμίδες της Ζαγοράς, με τους λεβαντί λόφους να χάνονται στο βάθος πίσω του.

Μια ιδιαίτερη ησυχία κρατά αυτόν τον τόπο. Αφήνει το μάτι να διαπεράσει τις κοντινές αναβαθμίδες, να περάσει πάνω από τις στριμωγμένες στέγες και να φτάσει ως εκείνα τα ομιχλώδη λεβαντί βουνά. Τα απαλά πράσινα των νέων φύλλων ακουμπούν στη θερμή πέτρα. Κι εκείνος ο ένας σκούρος κυπαρίσσος αγκυροβολεί τα πάντα. Η ίδια η μπογιά φαίνεται να αναπνέει — πιο πυκνή εκεί που το φως του ήλιου χτυπά έναν τοίχο, μαλακώνοντας έπειτα καθώς κατευθύνεται προς τους μακρινούς λόφους. Το φως είναι τόσο διαυγές. Δίνει σε κάθε αναβαθμίδα το δικό της σιωπηλό βάρος, καθώς μια βαθιά ακινησία απλώνεται πάνω από την κοιλάδα.