Απο την ταρατσα μου το Γκαζι,λιγο πριν νυχτωσει

Το Γκάζι στην τελευταία του λάμψη, με τον δυτικό ήλιο να χαϊδεύει ακόμα τα στηθαία καθώς το ινδικό μπλε βαθαίνει στους δρόμους από κάτω.

Η θέα ανοίγει από ψηλά, με το βλέμμα να απλώνεται πάνω από το Γκάζι καθώς κεραμιδένιες στέγες και ασβεστωμένοι τοίχοι υποχωρούν προς τους μακρινούς λόφους. Μαλακές πορτοκαλόχρυσες και ώχρες αποχρώσεις κρατούν τον πάνω ουρανό και κατεβαίνουν σταδιακά στο λουλακί, εκεί που η σκιά μαζεύεται ανάμεσα στα κτίρια. Το φως φτάνει χαμηλά από τα δυτικά, ξύνει τις επάνω επιφάνειες και αφήνει τους δρόμους κάτω σε απαλή ημίσκια. Η πινελιά παραμένει ελεγχόμενη μα ελεύθερη — στεγνές διαδρομές υποβάλλουν κεραμίδι και σοβά, ενώ πιο ομαλές διαβαθμίσεις μεταφέρουν τον ουρανό. Το βάθος χτίζεται ήσυχα μέσα από την τιμή του χρώματος και όχι από αντίθεση, και η ησυχία της ώρας απλώνεται πάνω από τις ταράτσες, υπομονετική, περιμένοντας την πόλη να ανάψει τα φώτα της.