Αραχοβα

Η Αράχωβα ανεβαίνει προς τον Παρνασσό σε αναβαθμίδες πέτρας, με τις κεραμοσκεπές της να σκαρφαλώνουν ράχη με ράχη πάνω στο βουνό.

Ώχρες γήινες, καμένες σιέννες και απαλές ουμπρ ζεσταίνουν την αρχιτεκτονική και το ανάγλυφο, ενώ ψυχρά σχιστόλιθα γκρι και αμυδρά μπλε αγγίζουν τις ράχες και τον ουρανό. Λευκές λεπτομέρειες στις κάσες των παραθύρων και στους τρούλους των εκκλησιών χαρίζουν διακριτική λάμψη. Σκιές βαθιάς ιώδους και ψυχρής καστανής τόνους προδίδουν το μεσημεριανό φως, καθαρό χωρίς απότομες αντιθέσεις. Οι πινελιές ποικίλλουν: ακριβείς γραμμές στη λιθοδομή, πιο ελεύθερες χειρονομίες στη βλάστηση και τα βράχια, δημιουργώντας ισορροπία μεταξύ απτής υφής και ζωγραφικής ηρεμίας. Χωρίς σύγχρονα στοιχεία, ο οικισμός αναπνέει συνέχεια, αγκαλιασμένος από το ανάγλυφο και τη μνήμη του τόπου. Το φως ακολουθεί μια ανθρώπινη παρουσία που ανήκει εδώ, σε αυτή τη γη χιλιάδων χρόνων.