Καστρακι,ανιξιατικο τοπιο

Κορυφές από ψαμμίτη υψώνονται πίσω από τα κεραμιδένια στέγαστρα, χλωμές μέσα στον ανοιξιάτικο ουρανό. Το βάρος τόσης πέτρας πιέζει προς τα κάτω.

Στο πρώτο πλάνο, χαμηλοί θάμνοι, από εκεί το βλέμμα περνά στο χωριό που εδράζεται στις ήπιες πλαγιές, και ανεβαίνει στη συνέχεια στους κατακόρυφους βράχους ως τον ορίζοντα. Φρέσκο ασβεστί και σαγιονέτα πράσινα φέρνουν την εποχή, απέναντι σε ώχρα τοίχων, καμένη ομπρ στο χώμα και απαλά πορτοκαλί στα βράχια των πρανών. Αραιωμένα μπλε και λίγο λευκό σύννεφο ανοίγουν το άνω τρίτο της σύνθεσης. Η εκτέλεση αλλάζει χαρακτήρα από περιοχή σε περιοχή: ομαλές, ομαλοποιημένες στρώσεις χρώματος στον ουρανό και στον μακρινό βράχο, πυκνότερες και διακεκομμένες πινελιές στη βλάστηση και στα κεραμίδια, με πινελιές στεγνού πινέλου που ξεχωρίζουν την πέτρα. Το φως έρχεται από τη μία πλευρά, χαμηλό και διάχυτο, πλάθει τις πλαγιές χωρίς κοφτές σκιές και αφήνει ένα ήσυχο φωτεινό τόνο πάνω στις στέγες. Ο αέρας μοιάζει ακίνητος, με το χωριό να κρατιέται μέσα στο αργό βάρος της πέτρας από πάνω του.