Δαυλια σπιτι με φοντο τον Παρνασσο

Ο ήλιος ζεσταίνει τους ώχρινους τοίχους, ενώ ο Παρνασσός υψώνεται πίσω τους σε απαλή σχιστόπετρα και μενεξεδί. Ο αέρας είναι λεπτός και διαυγής.

Το φως εδώ κρατά τα πάντα σε μια ιδιαίτερη ησυχία. Το σπίτι αναπαύεται ελαφρά εκτός κέντρου, αφήνοντας τη γη να ανοίγει πλατιά γύρω του, ενώ το βουνό τραβά το βλέμμα προς τα πάνω. Η ξερή φασκομηλιά και το ζεστό καφέ του εδάφους οδηγούν στο ηλιοψημένο τερακότα των τοίχων, κι έπειτα τα χρώματα δροσίζουν, περνώντας στα μπλε και τα απαλά μοβ των μακρινών ράχεων. Η ίδια η μπογιά αισθάνεται διαφορετική από σημείο σε σημείο — σφιχτή και καθαρή στη λιθοδομή, μα πιο ελεύθερη και αναπνεύσιμη στις πλαγιές. Μια ελαφρά πιο πηχτή πινελιά πιάνει το φως στην άκρη της στέγης. Ο ήλιος βρίσκεται ψηλά. Οι σκιές είναι κοντές και ήσυχες. Ένας χλωμός ουρανός απλώνεται από πάνω, κι ένα βαθύ σιγηλό γαλήνευμα στρώνεται σε όλη την κοιλάδα.