Ζαγορα,σπιτια,δενδρα

Κεραμιδένιες στέγες σπάζουν μέσα από τα φυλλώματα στην πλαγιά της Ζαγοράς, με τους ασβεστωμένους τοίχους να κρατούν το χαμηλό απογευματινό φως.

Ένα ζεστό, απογευματινό φως μοιάζει να αγκαλιάζει όλο το χωριό. Κοίτα πώς οι γήινοι τόνοι και τα κιμωλιώδη λευκά των σπιτιών τα ριζώνουν στην πλαγιά, με τις κεραμιδένιες στέγες να υψώνονται μέσα στα απαλά πράσινα των δέντρων. Το ίδιο το χρώμα μοιάζει ζωντανό. Οι τοίχοι είναι λείες, ήρεμες επιφάνειες, αλλά τα φύλλα είναι φτιαγμένα από παχιές, κοφτές πινελιές που αρπάζουν το φως. Οι σκιές απλώνονται απαλά κάτω από τις στέγες. Δεν βλέπεις ανθρώπους πουθενά — μόνο τα σπίτια και τα δέντρα, να κρατούν συντροφιά το ένα στο άλλο. Η ησυχία, αργή και λουσμένη στο φως, πέφτει πάνω στο χωριό και μένει.