Μηλος σπιτια,φυνικοδενδρο

Ανοιχτόχρωμες ώχρες και λευκοί κύβοι ανεβαίνουν σκαλιστά στην πλαγιά της Μήλου, με έναν φοίνικα να στέκεται ήρεμος ανάμεσά τους.

Μια βαθιά ησυχία κρατά αυτόν τον τόπο. Τα σπίτια σκαρφαλώνουν με τα καθαρά, εναλλασσόμενα σχήματά τους, οι ήπιες ώχρες και τα έντονα λευκά τους τόσο ζεστά κάτω από τον ήλιο. Δημιουργούν ωραία, αλληλοεπικαλυπτόμενα στρώματα που ανεβαίνουν προς την κορυφή. Και οι σκιές; Μόλις μια υπόνοια λιλά και μπλε εκεί που το φως δεν φτάνει. Το αμυδρό πράσινο των φύλλων του φοίνικα νιώθεται τόσο απαλό μέσα σε όλο αυτό. Τίποτα δεν είναι υπερεπεξεργασμένο. Οι γραμμές είναι απλές — ακριβώς τόσες ώστε να υποδηλώνουν μια πόρτα ή μια στέγη. Το φως απλώνεται ομοιόμορφα, δίνοντας σε όλα έναν ήπιο όγκο χωρίς σκληρά περιγράμματα. Μοιάζει σαν ολόκληρο το χωριό να κρατά την ανάσα του, και το απόγευμα απλώς κάθεται και περιμένει.