Κεφαλονια,σε καρναγιο

Καρνάγιο στο μεσημέρι — χαμηλές γάστρες μπροστά σε άσπρους τοίχους, και πίσω τους το ιόνιο μπλε, κοφτό και ανοιχτό.

Υπάρχει μια βαθιά ησυχία σ' αυτό το φως. Σε τραβάει πάνω από το βραχώδες έδαφος, γύρω από τις καμπύλες των γαστρών και τα χαμηλά κτίρια, και σε αφήνει τελικά να ξεκουραστείς στη θάλασσα. Η γη είναι ζεστή — σιένα και μαλακή ώχρα καφέ. Τοίχοι και βάρκες δεν είναι παρά απλές φόρμες, ώχρα και κιμωλία λευκή, μπροστά σ' εκείνο το εκπληκτικό μπλε. Ακόμα και οι σκιές δεν είναι απλώς σκοτεινές· κρατούν μέσα τους δροσερές υπαινίξεις από πλακί και λεβάντα. Το χρώμα πέφτει τόσο ομαλό στο νερό. Μα σχεδόν νιώθεις την υφή στις πέτρες και το ξύλο, εκεί που οι πλούσιες πινελιές πιάνουν τον ήλιο. Αγαπώ αυτό το σημείο — πώς μια δροσερή λάμψη ανεβαίνει από τη θάλασσα και λούζει την κάτω πλευρά των γαστρών. Όλη η σκηνή αναπαύεται σε μια μεσημεριανή σιωπή. Σαν ο χρόνος να επιβραδύνει εδώ.