Ζαγορα,η πλατια προς τα βουνα,σουρουπο

Η πλατεία της Ζαγοράς ανοίγεται προς την κορυφογραμμή του Πηλίου, με τις κεραμίδες να πιάνουν στις άκρες τους το τελευταίο ροζ φως.

Μια βαθιά ησυχία εγκαθίσταται με τη δύση. Οι πέτρινοι τοίχοι και οι κεραμοσκεπές κρατούν τη χαμένη ζεστασιά της ημέρας, με το γήινο χρώμα τους να λάμπει απαλά απέναντι στις δροσερές μπλε σκιές που μαζεύονται κοντά στο έδαφος. Το χαμηλό φως του ηλιοβασιλέματος μόλις που αγγίζει μερικές άκρες, αφήνοντας τα υπόλοιπα να μαλακώνουν. Οι γραμμές των στεγών σε τραβούν πίσω, προς τα βουνά — δεν είναι καθόλου έντονες, απλώς μια απαλή λεβάντα και σχιστόλιθος που διαλύονται μέσα στην ατμόσφαιρα. Νιώθεις το χωριό να παγώνει μια στιγμή, πιασμένο στη σιωπή πριν ανάψει κανένα φανάρι. Μια βαθιά γαλήνη αναπαύεται στο χείλος των πάντων.