Μυτιλινη,καικια στο λυμανι

Ώχρινες γάστρες ακουμπούν σε τιρκουάζ νερό, κατάρτια σε απαλή κλίση. Το λιμάνι κρατάει μια ησυχία που μοιάζει κατοικημένη.

Στο πρώτο πλάνο, ψαράδικα βάρκες σε πυκνή παράταξη, με σκούρο πράσινο, γήινο κόκκινο και καφέ αποσαθρωμένης ξυλείας να σημαδεύουν τις γάστρες τους. Σχοινιά και κατάρτια τέμνουν τον ουρανό διαγώνια, κατευθύνοντας το μάτι προς το μέσο πλάνο. Πίσω από τα αγκυροβολημένα σκαριά, το νερό ανοίγεται σε ωχρό ασήμι και τιρκουάζ, με απαλές αντανακλάσεις που χαμηλώνουν προς χαμηλά παράκτια κτίρια και ήπιους λόφους στον ορίζοντα. Ο ουρανός αλλάζει από γαλάζιο ψηλά σε απαλό λαβεντί κοντά στη γη, υπαινισσόμενος απογευματινό φως που έρχεται από πάνω αριστερά. Η πινελιά εναλλάσσεται ανάμεσα σε ομαλοποιημένες, απαλές διαδρομές στον ουρανό και στο νερό, και σε διακεκομμένες, στεγνές πινελιές πάνω στις γάστρες, όπου ξεφλουδισμένη μπογιά και φθαρμένα σκοινιά βρίσκουν μορφή σε ανοιχτές, σύντομες επαφές. Κοκαλί φωτεινά σημεία κάθονται στα πανιά και στα τοιχώματα, οι σκιές παραμένουν ψυχρές χωρίς να γίνουν ποτέ κοφτές. Ο αέρας ακίνητος, ζεστός, υπομονετικός, σαν το λιμάνι να αναπνέει αργά ανάμεσα σε δύο παλίρροιες.