Ζαγορα,τοπιο

Οι λόφοι της Ζαγοράς υποχωρούν σε στρώματα, η ζεστή σιένα δροσίζει περνώντας στο λαδί, ώσπου η κορυφογραμμή παραχωρεί τη θέση της στον ανοιχτό ουρανό.

Το τοπίο αποπνέει μια ησυχία, λες και κρατά μέσα του τη ζέστη ενός μεγάλου απογεύματος. Βλέπεις εκείνα τα μικρά, πήλινα σχήματα; Είναι ένα χωριό που μοιάζει μισοβυθισμένο στο κυματιστό έδαφος. Τα χρώματα είναι βγαλμένα από το ίδιο το χώμα — μια καμένη σιένα συναντά ένα σκονισμένο λαδί, και μόνο κάτι κιμωλίες λευκού τα ζωντανεύουν εκεί που το φως χτυπά την πέτρα. Η πινελιά αλλάζει με την απόσταση. Από κοντά είναι κοκκώδης και στεγνή, ενώ στους μακρινούς λόφους γίνεται πιο λεία, αφήνοντας το τοπίο να αναπνεύσει. Οι μακρινές κορυφογραμμές ξαποσταίνουν κάτω από έναν ουρανό που γλυκαίνει σε τόνους λεβάντας, εκεί στην άκρη του ορίζοντα. Η αίσθηση της ζέστης απλώνεται παντού, μέσα σε μια σιωπή που κρατάει.