Μυτιλινη,Καικια στο λιμανι,κοσμος

Η προκυμαία της Μυτιλήνης στο μεσημέρι, οι καΐκια στριμωγμένα σε τρεις σειρές, και το πλήθος τραβηγμένο προς την άκρη του νερού.

Υπάρχει μια ήπια ζωντάνια σε αυτό το λιμάνι, μια αίσθηση ότι η ζωή κινείται με τον δικό της ρυθμό. Το βλέμμα ακολουθεί αβίαστα το πλήθος που μαζεύεται κατά μήκος της παραλίας. Οι άνθρωποι είναι απλώς χειρονομίες, γρήγορες πινελιές χρώματος. Και πώς τα ασβεστωμένα κτήρια στο βάθος λιώνουν μέσα στον αέρα; Τα χρώματα είναι τόσο καθαρά — η βαθιά γαλάζια θάλασσα απέναντι στο ζεστό ξύλο των βαρκών. Η πινελιά είναι σίγουρη στα σχοινιά και τα ξάρτια, μα έπειτα φαίνεται να διαλύεται στο φως πάνω στο νερό, με χοντρές μικρές κηλίδες χρώματος που πιάνουν τον ήλιο. Ο βόμβος ενός εργατικού λιμανιού απλώνεται απαλά πάνω από τον κόλπο, εγκαθιστώντας τον ήσυχο ρυθμό ενός συνηθισμένου απογεύματος.