Μακρινιτσα,περιπτερο με βροχη και ομιχλη

Ένα μικρό περίπτερο κρατά τη θέση του μέσα στην ομίχλη της Μακρινίτσας, με τα βρεγμένα καλντερίμια να καμπυλώνουν προς αυτό μέσα από το γκρι.

Η ομίχλη μαλακώνει κάθε γραμμή, φιμώνοντας τον δρόμο. Το μικρό περίπτερο απλώς αναμένει εκεί, και τα βρεγμένα καλντερίμια βρίσκουν μόνα τους τον δρόμο προς αυτό. Τα κτίρια στις άκρες απλά διαλύονται. Όλα τα χρώματα είναι ξεπλυμένα από τη βροχή — μαλακή πλακόπετρα και αποκοιμισμένη ώχρα που αναπνέουν μέσα από το γκρι, με μόλις μια υπόνοια ζεστασιάς από το ξύλο. Η ίδια η πινελιά νιώθεται διαφορετική εκεί που αιωρείται η ομίχλη, πιο απαλή από ό,τι πάνω στην πέτρα. Δεν υπάρχουν πραγματικές σκιές. Μόνο αυτό το ήπιο, ομοιόμορφο φως που λιμνάζει σε αντανακλάσεις στο έδαφος. Μια κρατημένη σιγή απλώνεται πάνω από το χωριό, υπομονετική και αβίαστη.