Αττικο τοπιο

Κοίταξε πώς μπαίνει το φως εδώ μέσα. Από ένα μόνο παράθυρο, νομίζω. Ο χώρος κρατά την ησυχία του.

Κάτι κατακάθεται σε αυτόν τον χώρο, μια μορφή σεβασμού για όσα έχουν αφεθεί πίσω. Το φως από την ενιαία αυτή πηγή απλώνεται στο πάτωμα, πέφτοντας πάνω στους κόκκους παλιών ξύλινων δοκαριών και στις φθαρμένες γωνίες μπαούλων. Τα χρώματα είναι θερμά, γήινα — η ώχρα του παλιού χαρτιού, το βαθύ ούμπερ των σκιών. Η μπογιά αναπνέει. Είναι κάπως πιο πυκνή εκεί όπου θα μπορούσες σχεδόν να αγγίξεις τα πράγματα — μια μεταλλική κλειδαριά, για παράδειγμα — και πιο απαλή καθώς χάνεται στις βαθιές γωνίες. Ο χώρος δεν είναι άδειος. Αισθάνεσαι ότι είναι γεμάτος ιστορίες. Ο χρόνος φαίνεται να επιβραδύνει εδώ μέσα, συγκρατημένος στον ακίνητο, σκονισμένο αέρα.