Δαυλια,τοπιο

Η Δαύλεια ανοίγεται μπροστά μας — ξερό χώμα στο κοντινό, μια θαμπή ράχη να χάνεται στο μπλε στο βάθος της κοιλάδας.

Στο πρώτο πλάνο, πέτρες και ξερά χόρτα με πυκνή, διακεκομμένη πάστα, η υφή ορατή σε κάθε πινελιά. Το μάτι κινείται κατά μήκος μιας ήπιας διαγώνιας, περνά μέσα από το μέσο πλάνο και ανεβαίνει στους θαμπούς λόφους του βάθους. Γήινοι τόνοι κρατούν τη σύνθεση: καμένη σιένα και ομπρ στο κοντινό επίπεδο, λαδί στο μέσο, ένα σκονισμένο μπλε να απλώνεται κατά μήκος της μακρινής ράχης. Οι πινελιές αλλάζουν χαρακτήρα ανάλογα με το βάθος — βαριές και ελεύθερες στο πρώτο πλάνο, πιο λεπτές και ανοιχτές καθώς το βλέμμα απομακρύνεται, με διακεκομμένες στεγνές πινελιές να χτίζουν μια ήσυχη ομίχλη στο πίσω πλάνο. Το φως έρχεται χαμηλά και πλαϊνά, πλάθει τις πέτρες χωρίς σκληρή αντίθεση, αφήνει τις σκιές απαλές στα περιγράμματά τους. Μια αργή, ηλιόλουστη ησυχία απλώνεται σε όλη την κοιλάδα.