Μ ακρινιτσα με βροχη και ομιχλη

Η βροχή μαλακώνει το καλντερίμι της Μακρινίτσας, βάφει τα πάντα γκρι, κι οι κεραμιδένιες στέγες κρατούν πεισματικά τη ζεστασιά τους μέσα στην ομίχλη.

Όλο το χωριό μοιάζει να κρατά την ανάσα του. Το μονοπάτι σε τραβά μπροστά, ανάμεσα στα νοτισμένα φυλλώματα και τα πέτρινα σπίτια. Οι τοίχοι τους κρατούν όλα εκείνα τα γήινα χρώματα — σχιστόλιθος και ώχρα — απέναντι στο δροσερό γκρι του αέρα. Η ίδια η μπογιά αλλάζει με τον καιρό: μαλακή και λειασμένη εκεί που η ομίχλη αιωρείται, αλλά πάνω στην πέτρα πέφτει πιο πυκνή, σχεδόν τραχιά. Το φως είναι εξαιρετικά ήπιο. Έρχεται από παντού μαζί, τυλίγει κάθε επιφάνεια χωρίς μια σκληρή σκιά. Μια σιωπή, σαν αναμονή, απλώνεται πάνω από το χωριό — σαν το απόγευμα να έχει σταματήσει για να ακούσει τη δική του βροχή.