Μαδριτη

Τα ώχρα τοιχώματα της Μαδρίτης κόβονται καθαρά κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο, με τη σιέρα να κάθεται χαμηλά και αχνή πέρα από τις στέγες.

Μια βαθιά ησυχία κρατά τον δρόμο, μια ζέστη που ανήκει μόνο στη μέση της ημέρας. Ξεκινάμε από τις δροσερές σκιές, και έπειτα η θέα ανοίγει απότομα στα ηλιόλουστα κτίρια, οδηγώντας προς τους θολούς λόφους στο βάθος. Η θερμότητα κατοικεί σε εκείνα τα τερακότα και γήινα τοιχώματα, που βαθαίνουν ακόμα περισσότερο δίπλα στη σκοτεινή πλάκα των σοκακιών. Η πινελιά είναι τόσο ακριβής στα κουφώματα των παραθύρων· έπειτα ολόκληρη η σκηνή μαλακώνει, αφήνοντας τα δέντρα και τους ανθρώπους από κάτω να αναπνέουν. Το φως έρχεται από ψηλά, κατακόρυφα. Δίνει στην πέτρα ένα ξερό, κιμωλιακό βάρος, και μια ήρεμη περηφάνια απλώνεται πάνω από την πόλη, υπομονετική και αβίαστη στο απόγευμα.