Κουενκα,δρομος

Το πέτρινο σοκάκι της Κουένκα ανηφορίζει ανάμεσα σε ηλιοκαμένα τοιχώματα, με τους κυβόλιθους να οδηγούν το βλέμμα ψηλά, σε μια στενή λωρίδα ουρανού.

Το φως ανήκει σε αυτή ακριβώς την ώρα της μέρας — ένα αργό, χρυσό πλύσιμο που κυλά ανάμεσα στα κτίρια. Οι κυβόλιθοι μετατρέπονται σε ένα μονοπάτι που σε τραβά βαθιά μέσα στη σκηνή. Ολόκληρη η σύνθεση τείνει προς εκείνο το μικρό κομμάτι ουρανού στην κορυφή. Η ζεστή, ηλιοψημένη πέτρα παραχωρεί τη θέση της σε απαλές μωβ αποχρώσεις στις σκιερές γωνίες. Και ύστερα εντοπίζεις αυτές τις μικρές λεπτομέρειες — το ξεθωριασμένο πράσινο σε ένα παντζούρι, το λευκό φως που μόλις ακουμπά μια ψηλή ακμή. Σχεδόν μπορείς να νιώσεις τις διαφορετικές υφές. Η μπογιά είναι στρωμένη πυκνά στην παλιά τοιχοποιία και τις φθαρμένες κυβόλιθους, αλλά πιο λεπτή εκεί όπου ο ήλιος ζεσταίνει τα τοιχώματα. Ο χρόνος αργεί σε ένα τέτοιο μέρος. Ολόκληρο το σοκάκι κρατά την ησυχία του.