Μαδριτη,μπαρακι σε παρκο

Ένα ξύλινο παγκάκι μένει μόνο κάτω από αραιά φυλλώματα, οι σανίδες του πιάνουν μια χλωμή λωρίδα ήλιου. Η σιωπή ζυγίζει.

Υπάρχει μια αληθινή υπομονή σε αυτή τη σκηνή, μια γαλήνη που έχει εγκατασταθεί βαθιά μέσα στο ξύλο και στα φύλλα. Το παγκάκι κρατά σταθερά το προσκήνιο, και μπορεί κανείς να νιώσει τα μονοπάτια και τα δέντρα να υποχωρούν ήπια πίσω του, ανοίγοντας τον χώρο. Τα χρώματα είναι βαθιά ήρεμα. Το ζεστό καφέ του παγκακιού ξεκουράζεται πάνω στις απαλές πράσινες αποχρώσεις, και εκεί, σε μακρινό πλάνο, μια κτηριακή επιφάνεια αφήνει να διαφανεί ένα διακριτικό άγγιγμα από τερακότα. Το φως είναι κι αυτό μαλακό· έρχεται πλάγια, ρίχνοντας μακριές, θολές σκιές που δεν αποκρύπτουν τίποτα — απλώς αποκαλύπτουν την υφή των νερών του ξύλου και τον τραχύ φλοιό. Ο χρόνος πραγματικά επιβραδύνεται σε ένα τέτοιο τοπίο.