Μακρινιτσα

Πέτρινα μονοπάτια ανεβαίνουν μέσα στη Μακρινίτσα, ανάμεσα σε κεραμιδένιες στέγες και ψηλούς κυπαρίσσους που αγγίζουν τον ανοιχτό απογευματινό ουρανό.

Βαθιά ηρεμία απλώνεται πάνω στο χωριό. Στο πρώτο πλάνο, το μονοπάτι από ανοιχτόχρωμη πέτρα ανηφορίζει προς τα σπίτια που στριμώχνονται το ένα δίπλα στο άλλο, και το μάτι το ακολουθεί ως τις μπλε ράχες του βάθους. Λεπτοί κυπαρισσοί στέκονται κάθετοι μπροστά στις οριζόντιες γραμμές των στεγών, δίνοντας ρυθμό στη σύνθεση. Η παλέτα είναι καθαρή: λευκοί τοίχοι ξεθωριασμένοι από τον ήλιο, βαθύ γήινο κόκκινο στα κεραμίδια, μικρές παρουσίες λαδί ανάμεσά τους. Στις σκιές, λεβάντα και σχιστόλιθος απαλά πάνω στην πέτρα — ποτέ σκληρές, πάντα χαμηλής αντίθεσης. Η πινελιά στην αρχιτεκτονική είναι σταθερή και προσεκτικά χτισμένη, ενώ οι μακρινοί λόφοι και τα δέντρα αποδίδονται με ελεύθερες, ανοιχτές πινελιές που αφήνουν τις μορφές να διαλύονται στον αέρα. Η πλαγιά κρατά αναλλοίωτο το μακρύ απόγευμά της.