Κυθιρα,το καστρο

Οι ώχρινοι τοίχοι ανεβαίνουν τον λόφο προς το κάστρο. Πέρα από αυτούς, το Αιγαίο απλώνεται ήσυχο και μπλε. Κάτω από αυτό το φως, ο τόπος κρατά την ανάσα του.

Το φρούριο κατέχει το άνω μισό της σύνθεσης, με τα γεωμετρικά επίπεδα της πέτρας σταθερά πάνω από ένα σύμπλεγμα κεραμιδένιων στεγών και ασβεστωμένων σπιτιών που κατεβαίνουν σκαλοπατωτά την πλαγιά. Το μάτι κινείται από τον απαλό μονοπάτι του πρώτου πλάνου, διαμέσου του χωριού, ως τις επάλξεις, και από εκεί ανοιχτά στη θάλασσα του βάθους. Ωχρά ψημένη από τον ήλιο και καμένη σιένα συναντούν το σχιστολιθικό μπλε και τις λαβεντί σκιές, με αγγίγματα λαδί στη μεμονωμένη βλάστηση. Τα αρχιτεκτονικά περιγράμματα δηλώνονται με κοφτές, ελεγχόμενες πινελιές, ενώ ο ουρανός και τα φυλλώματα λύνονται σε απαλά, κοντά αγγίγματα και λεπτές στρώσεις χρώματος που αφήνουν τον υποστρώματος τόνο να αναπνέει. Το φως πέφτει από ψηλά, καθαρό και ομοιόμορφο, με μόνο κοντές σκιές κατά μήκος των τοίχων. Μια μακρά, αξιοπρεπής σιωπή απλώνεται πάνω στον λόφο — από αυτές που κρατούν έναν τόπο σταθερό στους αιώνες.