Σαντορινη,αποψη

Κομπάλτ τρούλοι κατεβαίνουν βαθμιδωτά στη βουλκανική πέτρα, κι από πίσω τους το Αιγαίο απλώνεται επίπεδο και γεμάτο φως.

Το χωριό μαζεύεται στη μία πλευρά, το βάρος συγκεντρωμένο στην καταρράκτη των στεγών και των ταρατσών, ενώ το Αιγαίο και ο ουρανός απλώνονται στο υπόλοιπο της σύνθεσης σε μια πλατιά, ήσυχη επιφάνεια. Καθαρά λευκά συναντούν τρούλους σε ουλτραμαρίν και βαθύ τιρκουάζ θάλασσα, με απαλή ώχρα στις πέτρινες επιφάνειες και λεπτό λιλά να επιπλέει κοντά στον ορίζοντα. Η αρχιτεκτονική δουλεμένη με ελεγχόμενες, ομοιόμορφες πινελιές που κρατούν τις καθαρές γεωμετρικές ακμές της, ενώ το νερό και ο ουρανός αντιμετωπίζονται με λεπτότερες, ομαλοποιημένες στρώσεις, σχεδόν διάφανες, ώστε το φως να φαίνεται να τις διαπερνά. Ο ήλιος ψηλά και καθαρός, οι σκιές κοντές και σίγουρες κατά μήκος των γραμμών των ταρατσών. Τίποτα δεν κινείται. Ολόκληρος ο τόπος αναπαύεται σε εκείνη την ώρα που το νησί κρατά την ανάσα του και ο χρόνος επιβραδύνεται πάνω από τις στέγες.