Μακρινιτσα,μπενοντας στο χωριο

Ένα πέτρινο μονοπάτι χαράζει την είσοδο της Μακρινίτσας, με τις κεραμοσκεπές του Πηλίου να ανεβαίνουν σκαλιστά στην πλαγιά πίσω του.

Στο πρώτο πλάνο, ένα μονοπάτι καμπυλώνει μέσα στη σύνθεση, οδηγώντας το μάτι πέρα από πέτρινες πύλες και χαμηλά τοιχία προς μια ομάδα σπιτιών που ακουμπάνε στην πλαγιά. Ασβεστωμένες επιφάνειες πιάνουν το φως απέναντι σε κεραμίδια καμένης σιένας, ενώ λαδί πράσινα και σκούρες κυπαρισσιές χαράζουν την ανηφόρα. Στο βάθος, οι δασωμένες ράχες του Πηλίου μαλακώνουν σε γκρι-μπλε ομίχλη. Η εκτέλεση αλλάζει χαρακτήρα καθώς κινείται στο χώρο: πυκνή πάστα στους φωτισμένους τοίχους και στις άκρες των στεγών, ελεύθερες, διακεκομμένες πινελιές στο φύλλωμα, λεία στρώση στον ουρανό. Οι σκιές πέφτουν κοφτές και καθαρές, ορίζοντας κάθε γείσο χωρίς βάρος. Οι άκρες μένουν σφιχτές στην αρχιτεκτονική και διαλύονται στα δέντρα. Μια ηρεμία απλώνεται στα στενά, υπομονετική, όπως την κρατάει ένα χωριό που έχει τη δική του ώρα.