Βελινα,σπιτι στο σουρουπο

Οι ανοιχτόχρωμοι τοίχοι της Βελίνας πιάνουν τον τελευταίο ήλιο, κι από πίσω τους ο ουρανός ανοίγει φαρδύς σε κεχριμπάρι και κοραλί.

Υπάρχει μια ήσυχη ζεστασιά σε αυτό το φως, που απλώνεται πάνω σε όλα. Το σπίτι ακουμπά εκεί ήρεμα, με τα απλά κυβικά του σχήματα να στέκονται στέρεα μπροστά στη μακριά γραμμή του ορίζοντα. Αφήνει όλο το τοπίο να αναπνέει. Ο ουρανός από πάνω είναι απαλό τριανταφυλλί και κοραλί. Και οι σκιές δεν είναι απλώς σκοτεινές — μαζεύονται με λεβάντα και σχιστόλιθο πάνω στους ζεστούς λευκούς τοίχους, ενώ μικρές πινελιές πράσινου ή τερακότα αγκυρώνουν τη σκηνή. Ο χαμηλός ήλιος τυλίγει το κτίριο γύρω-γύρω, τεντώνοντας τις σκιές μακριά πάνω στη γη, χωρίς όμως τίποτα να χάνεται μέσα τους. Το βράδυ πέφτει αργά εδώ, κρατώντας το σπίτι στην ήσυχη, χρυσή ησυχία του.