Μυκονος με παπα

Ένας ιερέας στα μαύρα στέκεται μπροστά στη λιακάδα της Μυκόνου, μια σκούρη φιγούρα που ρουφά όλο εκείνο το μεσημεριάτικο φως.

Η ησυχία εδώ είναι σχεδόν τόσο έντονη όσο ο ήλιος. Τα άσπρα σπίτια ανεβαίνουν στην πλαγιά με τις αιχμηρές γωνίες τους και τις ωχρές, ηλιοψημένες επιφάνειές τους, ζωγραφισμένα απέναντι σε εκείνο το βαθύ γαλάζιο. Τα μαύρα ράσα του ιερέα είναι η μόνη μαλακή αγκυρά μέσα σε όλη αυτή τη λάμψη. Το φως είναι τελείως άμεσο — χαράζει σκληρές, καθαρές σκιές που δίνουν σε κάθε στοιχείο όγκο και βάρος. Και η ίδια η μπογιά: λεία στους τοίχους, πιο πυκνή, σχεδόν τραχιά, πάνω στην πέτρα και στο σκούρο ύφασμα. Ο χρόνος αργεί γύρω του, κρατώντας την ησυχία ενός απλού απογεύματος.