Στον Πευκια ξυλοκαστρου

Σκιές πεύκων χαράζουν έναν ανοιχτόχρωμο ώχρινο δρόμο, κι ύστερα, πέρα από τα δέντρα και τις κεραμιδένιες στέγες, η θάλασσα ανοίγεται σε βαθύ μπλε.

Μια βαθιά ησυχία φαίνεται να συγκρατεί ολόκληρο τον τόπο. Η μπογιά είναι πιο πυκνή εδώ μπροστά, όπου γρήγορες πινελιές χτίζουν τα πεύκα και τη λιακωμένη γη. Ακριβώς πίσω τους, το χωριό αναπαύεται—απλοί ασβεστωμένοι τοίχοι και κεραμιδένιες στέγες που έχουν κατακαθίσει στη ζέστη. Μερικές κοφτές άκρες λευκού πιάνουν πλήρως το φως. Έπειτα η πινελιά μαλακώνει καθώς το βλέμμα βαθαίνει, σαν να αναπνέει. Γίνεται λεία και ήρεμη πάνω στην επιφάνεια του νερού, και ακόμα πιο ανάλαφρη στον ουρανό. Το φως χαράζει απότομες σκιές κάτω από τα δέντρα, μα φαίνεται να διαλύεται καθώς ταξιδεύει προς τον ορίζοντα. Η μεσημεριανή ησυχία απλώνεται παντού, αργή και αδιάβροχη από τον χρόνο, και η στιγμή μοιάζει να έχει σταματήσει σε αυτή την ώρα.