Σαντορινη κατοψη προς λυμανι,πλοια,χωρις ουρανο

Λευκοί κυβικοί όγκοι κατεβαίνουν προς το λιμάνι. Η ζέστη στέκεται παντού.

Η σύνθεση κόβει ψηλά, χωρίς ουρανό — μόνο το συμπαγές των κτιρίων και η θάλασσα από κάτω. Στο πρώτο πλάνο, οροφές και κάθετες ακμές σκαλιών σε ζεστά λευκά και απαλή ώχρα. Το μέσο πλάνο και το βάθος ανοίγουν στο λιμάνι, με βάρκες δεμένες σε νερό που κινείται μεταξύ γαλάζιου και βαθύ πετρολ. Το μάτι κινείται κατά μήκος των ταρατσών και των σκαλοπατιών, φτάνει στα σκαφάκια και ξαναγυρίζει στα κτίρια. Μικρές κηλίδες κοβαλτίου στα παράθυρα, αμυδρά κόκκινα και πράσινα στις γάστρες. Τα κτίρια δουλεμένα με καθαρές άκρες και απλοποιημένα επίπεδα, ενώ το νερό αποδίδεται με ελεύθερες πινελιές που πιάνουν το φως κοντά στις βάρκες. Μεσημεριανός ήλιος, σκληρός, που ισοπεδώνει τους όγκους και ακονίζει τις μικρές σκιές κάτω από τα γείσα. Κυρίαρχοι τόνοι ζεστοί, με τα μπλε του νερού ψυχρά απέναντί τους, και η παλέτα συνολικά λιτή, χωρίς έξαρση.