Υδρα το παραθυρο μου

Ένα παράθυρο στην Ύδρα κρατά τα απαλόχρωμα σπίτια καθώς κατεβαίνουν σκαλιστά προς το λιμάνι — το περβάζι ζεστό από τον ήλιο, η θάλασσα βαθυγάλαζη πέρα ​​από αυτό.

Εδώ επικρατεί μια όμορφη ηρεμία — η ακινησία του δωματίου που συναντά όλο εκείνο το φως και τη θάλασσα. Οι γραμμές του παραθύρου μάς κρατούν για μια στιγμή πριν αφήσουν το μάτι να ξεφύγει, πάνω από τα απαλόχρωμα σπίτια που χύνονται κλιμακωτά ως το νερό. Και τα χρώματα… τα ζεστά, γήινα λευκά των κτηρίων πιέζουν ακριβώς δίπλα στα βαθιά μπλε και βιολετί της θάλασσας. Μικρές πινελιές πράσινου σε ένα παντζούρι ή τερακότα σε μια στέγη, αρκετές για να τραβήξουν το βλέμμα. Κοντά στο πλαίσιο, μπορεί κανείς σχεδόν να νιώσει το ξύλο και την πέτρα μέσα στη μπογιά. Καθώς όμως το βλέμμα ταξιδεύει προς τα μακριά, η πινελιά διαλύεται, αφήνοντας τις μακρινές στέγες και το νερό να αναπνέουν. Η γαλήνη απλώνεται σε όλο το λιμάνι, κρατώντας το δωμάτιο και το νησί μέσα σε μια μακρά, ανεπίσπευστη ανάσα.