Υδρα,το κοκκινο σπιτι,αντανακλαση,χωρις ουρανο

Στην Ύδρα, ένα κόκκινο σπίτι αντικρίζει τον εαυτό του στο νερό — χωρίς ουρανό, χωρίς ορίζοντα, μόνο πέτρα που βαραίνει προς την επιφάνεια.

Όλη η σκηνή μοιάζει περίκλειστη, σαν αποκομμένη από τα πάντα. Οι καθαρές γραμμές του σπιτιού αγγίζουν το νερό, κι από εκεί το βλέμμα γλιστράει στο είδωλό του. Δες πώς το βαθύ, ζεστό κόκκινο της πέτρας στέκεται ακριβώς απέναντι στα ψυχρά μπλε και πράσινα της αντανάκλασής του. Είναι μια ένταση που δεν εκτονώνεται, αφού λείπει ο ουρανός για να δώσει μια ανάσα. Το χρώμα στους τοίχους είναι παχύ και τους δίνει βάρος, ενώ στο νερό η πινελιά μαλακώνει σε απαλές, ρευστές γραμμές. Το φως δεν έρχεται από πουθενά συγκεκριμένα, γι' αυτό και δεν υπάρχουν καθαρές σκιές. Το κάδρο κρατά τα πάντα σφιχτά, αρνούμενο κάθε ορίζοντα. Η σιωπή πάνω στο νερό είναι τόσο πυκνή, που ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει λίγο πριν αγγίξει την επιφάνεια.