Απογευμα στην πλατια της Ζαγορας

Ασβεστωμένοι τοίχοι κρατούν πάνω τους το φως του ήλιου· ανάμεσά τους ανοίγει ένα δροσερό πέρασμα σκιάς. Η ζέστη κάθεται στην πλατεία, αργή και ανεπίσπευτη.

Βαθιά ησυχία διαπερνά τον τόπο. Ολόκληρο το μεσημέρι μοιάζει εγκλωβισμένο στην πλατεία, περιφραγμένο από κτίρια με κεραμοσκεπές και μισόκλειστα παράθυρα. Λίγοι άνθρωποι στη διάσπαρτη σκιά, η παρουσία τους ήσυχη και μικρή. Στο πρώτο πλάνο, ο δρόμος σκούρος, δροσερός. Οι τοίχοι στο μέσο πλάνο ζουν στις ώχρες και στα κρυστάλλινα λευκά, ενώ οι σκιές δέχονται ψυχρά μπλε και γήινους τόνους. Οι τοίχοι δουλεμένοι με ομαλές, σιγουρεμένες πινελιές, τα φύλλα και τα υφάσματα πιο ελεύθερα, με χαλαρότερη αφή. Το φως έρχεται από ψηλά, καθαρό και κάθετο, μαλακώνει μόνο εκεί που μια τέντα κόβει λοξά την πέτρα. Οι σκιές ψύχρες, σχετικά απαλές, χωρίς κοφτές αντιθέσεις. Η ατμόσφαιρα του έργου κρατά εκείνη τη μεγάλη παύση ανάμεσα στο μεσημέρι και το βράδυ, όταν το χωριό σιωπηλά αναμένει.