Σκοπελος βραδακι το λυμανι με φωτα

Τα φανάρια της αποβάθρας της Σκοπέλου ρίχνουν ένα χλωμό χρυσό πάνω στο λιμάνι, κι ο καθένας τους διπλασιάζεται στο νερό από κάτω.

Εδώ τα πάντα βυθίζονται σε μια ήσυχη, χρυσή φωτεινότητα. Οι αντανακλάσεις γλιστρούν προς τα μικρά σκάφη που είναι αγκυροβολημένα στην άκρη. Πίσω τους, τα ασβεστωμένα σπίτια σκαρφαλώνουν στον λόφο, με εκείνες τις ζεστές κεραμιδένιες στέγες και τα παντζούρια που αγγίζουν την ώχρα και το ξεθωριασμένο κόκκινο. Ένας βαθύς βιολετί ουρανός ακουμπά πάνω από τη γη που απλώνεται πέρα. Το νερό αποδίδεται με απαλές, αναμεμειγμένες πινελιές—τόσο λείες σε σχέση με τα μικρά, αποφασιστικά αγγίγματα χρώματος που σκιαγραφούν τους τοίχους ή πιάνουν τη λάμψη ενός φαναριού. Και τα ίδια τα φώτα: εκείνες οι πυκνές κουκκίδες ωχρού χρυσού φαίνεται σαν να αναπνέουν. Ο αέρας κουβαλά την ησυχία ενός μικρού λιμανιού αφού η μέρα έχει διπλωθεί μέσα στον εαυτό της.