Μονη Διονισιου κατο απο θαλασσα

Το Διονυσίου σφηνώνεται στον βράχο πάνω από το Αιγαίο, με τους ώχρινους τοίχους του να φαίνονται μικροί μπροστά στην κατακόρυφη πέτρα γύρω τους.

Όλος ο κόσμος μοιάζει χτισμένος πάνω σ’ αυτή την πέτρινη ανηφόρα. Χαμηλά, η θάλασσα ανοίγεται σαν μια λεπτή λωρίδα, πριν ο βράχος αρχίσει να σκαρφαλώνει προς τον ουρανό. Κοίτα πώς το βρίσκει ο ήλιος το μοναστήρι—με κάτι αγγίγματα ζεστής ώχρας στην πέτρα, κόντρα στις βαθιές σκιές. Το νερό και ο ουρανός είναι λεία, αλλά ο ίδιος ο βράχος είναι όλο υφή, δουλεμένος με παχιά μπογιά που του δίνει βάρος. Το φως πέφτει τόσο καθαρά, φωτίζοντας τους τοίχους κι αφήνοντας τις σκιές να μακρύνουν. Η ησυχία που απλώνεται πάνω απ’ το νερό είναι αυτή των τόπων που στέκουν απόμεροι.