Σκοπελος,παραλια

Ο Μαρκέλλος αποδίδει έναν κόλπο της Σκοπέλου στο πλήρες μεσημεριανό φως, με το νερό να περνά από τον ανοιχτό κυανό στο βαθύ κοβάλτιο εκεί που αρχίζει η πευκόφυτη ακτή.

Το φως συγκρατεί τα πάντα σε μια βαθιά, ηλιόλουστη ηρεμία. Η ακτογραμμή γλιστρά πέρα από την άμμο και σε οδηγεί προς τα ασβεστωμένα σπίτια που χώνονται ανάμεσα στα πεύκα. Η θάλασσα είναι όλη μπλε — από τον ανοιχτό κυανό ως το πιο βαθύ κοβάλτιο — και η γη αποκρίνεται με ζεστή ώχρα και τα απαλά πράσινα της βλάστησης. Τα λευκά τοιχώματα λάμπουν έντονα. Κάτω από αυτά συγκεντρώνονται δροσερές σκιές. Ακόμα και ο τρόπος της πινελιάς αλλάζει: λεία στο νερό, με υφή στη γη, αφήνοντας τους μακρινούς λόφους να μαλακώνουν ενώ τα κτίρια διατηρούν τις κοφτές τους γραμμές. Μια σιωπή απλώνεται πάνω στον κόλπο, η σιωπή που ανήκει στις μακρές μεσημεριανές ώρες όταν ο χρόνος επιβραδύνει και το νησί απλώς ανασαίνει.