Σκυρος σουρουπο σξωχικα η Κ.με φιλεναδα της

Η Κατίνα κι η φίλη της σταματούν στο μονοπάτι της πλαγιάς πάνω από τη Σκύρο· ο ήλιος πέφτει χαμηλά στους ώμους τους, κι ήδη το δροσερό βιολετί μαζεύεται στην κοιλάδα.

Στο πρώτο πλάνο, οι δύο μορφές ορθώνονται μπροστά στις μακριές, χαμηλές γραμμές των λόφων, με μια λωρίδα θάλασσας να διαγράφεται στο βάθος. Τα ασβεστωμένα σπίτια κατηφορίζουν στην πλαγιά, με τις κεραμοσκεπές τους να πιάνουν τα τελευταία χρώματα του ήλιου. Ακόμα και τα ρούχα των γυναικών φαίνονται δοσμένα από τη γη: ώχρα, βαθιά σιένα, απαλό λαδί. Το φως έρχεται χαμηλά, χαράσσει τους ώμους τους και αφήνει πίσω του μακριές, απαλές σκιές. Οι άσπροι τοίχοι κρατούν τη ζεστασιά, ενώ ψυχρό βιολετί αρχίζει να μαζεύεται γύρω τους. Οι σκιές είναι απαλές, χαμηλής αντίθεσης, χωρίς κοφτά περιγράμματα. Το λυκόφως εγκαθίσταται αργά, και η ώρα κρατά τις δύο μορφές στη σιωπή της.