Σπιτι στην Ζαγορα

Ένα σπίτι στη Ζαγορά αγκαλιάζει χαμηλά την πλαγιά, κι οι ώχρινοι τοίχοι του δέχονται κατάστηθα τον ήλιο του δεκατιού.

Μια βαθιά ησυχία απλώνεται εδώ, μια ζεστασιά που εγκαθίσταται σε κάθε γωνιά. Το σπίτι κρατά τη θέση του· τα γήινα λευκά και η τερακότα του αποκρίνονται στα αμυδρά πράσινα των μακρινών λόφων. Ένα χαμηλό μονοπάτι οδηγεί ήρεμα το βλέμμα μέσα στη σύνθεση. Η ίδια η μπογιά νιώθεται στεγνή, δίνοντας στους τοίχους και στη βυζαντινή κεραμοσκεπή την ξεθωριασμένη υφή τους. Το φως πέφτει απαλά από ψηλά, σκιάζει με ηπιότητα κάτω από τις χαγιάτικες προεξοχές — τίποτε απότομο, τίποτε θεατρικό. Δεν υπάρχουν άνθρωποι. Μόνο πέτρα που ανήκει στο έδαφος. Μια αργή, καθηλωμένη σιωπή αναπαύεται στην πλαγιά, εκείνη που οικειοποιείται τα ζεστά απογεύματα.