Στον Κορινθιακο

Ώχρινοι βράχοι στερεώνουν το πρώτο πλάνο, κι από εκεί ο Κορινθιακός ανοίγεται σε βαθύ κυανό.

Στο πρώτο πλάνο, βράχια σε ζεστή ώχρα, με πυκνή πάστα και πινελιές που φέρουν ορατό βάρος. Από εκεί, το μάτι ολισθαίνει προς τη θάλασσα, όπου οι πινελιές γίνονται ομαλές και ρευστές, ακολουθώντας την επιφάνεια του νερού. Στο βάθος, οι λοφοσειρές φαίνεται να διαλύονται στην ομίχλη, με λεπτή στρώση χρώματος που σιγάζει το πίσω πλάνο. Το φως πέφτει ομοιόμορφα, χωρίς κοφτές σκιές, κρατώντας τη σύνθεση σε ανοιχτή, αδίστακτη διαύγεια. Η παλέτα κινείται από τους ζεστούς γήινους τόνους της πρώτης ζώνης στο γαλάζιο της θάλασσας και από εκεί στο απαλό λιλά του ορίζοντα — μια σταδιακή ψύξη του χρώματος από το κοντινό ως το μακρινό. Μεσαίοι τόνοι παντού, οι σκιές σχεδόν απούσες, η ηρεμία κρατιέται χωρίς αντίθεση.