Ζαγορα,απ την γωνια,η πλατια προς τα πανο

Από μια γωνιά της πλατείας της Ζαγοράς, ώχρινοι τοίχοι και ξεθωριασμένος σοβάς ανεβαίνουν πέρα από τα κλειστά παντζούρια, προς μια στενή λωρίδα ουρανού.

Ολόκληρη η πλατεία μοιάζει λουσμένη σ’ αυτό το απαλό φως, που έρχεται από κάπου ψηλά και δεξιά. Χαϊδεύει τις άκρες της πέτρας, φωτίζει τα γείσα και οδηγεί το βλέμμα μας ψηλά, πάνω από τις στέγες και τα κλειστά παραθυρόφυλλα. Οι τοίχοι απορροφούν όλη τη ζεστασιά της ηλιόλουστης ώχρας και της τερακότας, ενώ οι σκιές γεμίζουν με πιο ψυχρά, απαλά μπλε. Και κοίτα—εκεί που πέφτει το φως, το χρώμα είναι πιο παχύ, δίνοντας στις επιφάνειες ένα ήσυχο βάρος. Δεν βλέπουμε ανθρώπους, αλλά τα ανοιχτά παντζούρια δίνουν την αίσθηση πως κάποιος ήταν εκεί πριν από λίγο. Η σιωπή που πλανάται σ' αυτό το μέρος είναι βαριά, αργή και υπομονετική.