Ζαγορα αποψη με χαμιλη νεφοση

Απαλή λεβάντα απλώνεται πάνω από τους λόφους της Ζαγοράς, κι αραιά σύννεφα κρατούν το τελευταίο ασημένιο φως του δειλινού.

Μια βαθιά ησυχία κατακάθεται στη γη, ώς τον ορίζοντα. Η ίδια η γη αναπνέει μέσα σε αυτούς τους χαμηλούς, μαλακούς λόφους από ώχρα και σκονισμένο τριανταφυλλί, που σβήνουν σε μια ομίχλη λεβάντας. Ελάχιστες πινελιές ελιάς και φασκόμηλου υπαινίσσονται ξερά θαμνόχορτα στις πλαγιές. Ο ουρανός ανοίγει τα πάντα. Τα σύννεφα πιάνουν τα τελευταία ίχνη φωτός στα φτερωτά τους άκρα. Εδώ κάτω η μπογιά νιώθεται πιο τραχιά, σαν αποξηραμένο χώμα. Δεν έχουν απομείνει σχεδόν καθόλου σκιές — μόνο μια απαλή, ομοιόμορφη λάμψη. Το βράδυ κρατά την κοιλάδα σε μια μακρά, ήσυχη ανάσα, και ο χρόνος επιβραδύνεται στην ακμή του δειλινού.